نرم کننده، به عنوان یک کمک معمولی پس از اتمام برای پارچه ها، بیش از نیم قرن است که استفاده می شود و به سرعت توسعه یافته است. از اولین نرم کننده سورفکتانت به نرم کننده پلیمری و از پلی اتیلن با مولکول بالا توسعه یافته است. موم به پلیمر سیلیکونی تبدیل شد و سپس از امولسیون پلی دی متیل سیلوکسان به امولسیون پلی سیلوکسان پایانه هیدروکسیل، نرم کننده سیلیکون آبدوست، امولسیون آمینو پلی سیلوکسان، میکروامولسیون آمینو پلی سیلوکسان، نرم کننده سیلیکون اصلاح شده با آمینو زرد کم، نرم کننده سیلیکون اصلاح شده با آمینو کم زرد، نرم کننده سیلیکون اصلاح شده با آمینو کم زرد، نرم کننده سیلیکون فوق العاده متیل سیلیکون. پلی سیلوکسان و غیره
اولین نرم کننده های توسعه یافته سورفکتانت های آنیونی سولفات یا سولفونات بودند. به دلیل بار منفی، نسبت به آب سخت و الکترولیت ها بسیار حساس هستند و به راحتی توسط الیاف جذب نمی شوند، بنابراین در برابر شستشو و خشکشویی مقاوم نیستند. این نوع نرم کننده به ندرت به تنهایی در نرم کردن پارچه های نخی استفاده می شود. موم پارافین و روغن طبیعی خاصیت صاف کنندگی بسیار خوبی دارند، بنابراین امولسیون های آنها در صنعت نساجی نیز کاربرد فراوانی دارند. از آنجایی که الیاف به طور کلی دارای بار منفی هستند، نرم کننده ساخته شده از سورفکتانت های کاتیونی می تواند به خوبی بر روی سطح الیاف جذب شود، و به طور موثر الکتریسیته ساکن الیاف و اصطکاک بین الیاف را کاهش می دهد، به طوری که الیاف کشیده شده و آسان نیست. برای اتصال به آگلومراها. تا جلوه ای نرم به دست آورد و در عین حال خاصیت آنتی استاتیک خوبی به پارچه بدهد. بنابراین، نرم کننده های ساخته شده از سورفکتانت های کاتیونی به صورت جهشی توسعه یافته اند. پس از دهه 1970، با توسعه شیمی سیلیکون، نرم کننده های سیلیکونی به عنوان نوع جدیدی از نرم کننده های پلیمری به سرعت توسعه یافتند. در مقایسه با نرم کننده های غیر سیلیکونی سنتی، از آنجایی که پیوند Si-O انرژی آزاد چرخشی کمتری نسبت به پیوند CO دارد، نرم کننده سیلیکونی عملکرد نرم کنندگی عالی تری را نشان می دهد. تنها در چند دهه، به سرعت توسط شرکتهای نساجی پذیرفته شد و به تدریج جایگزین نرمکنندههای سنتی غیرسیلیکونی شد تا به انواع نرمکنندههای غالب تبدیل شود.
